ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ :: ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ :: Υπάρχουν δύο γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τον τρόπο με τον οποίο νομοθετεί το ελληνικό κράτος. Το ένα είναι η προχειρότητα (κοινώς... άρπα κόλλα), που δεν επιτρέπει κανένα σοβαρό προγραμματισμό σε καμία πτυχή της λειτουργίας του κράτους. Χαρακτηριστικό δείγμα «αρπακολλατζίδικης» νοοτροπίας είναι η προσθήκη δεκάδων άσχετων τροπολογιών στα νομοσχέδια που ψηφίζονται, η οποία δεν επιτρέπει την κωδικοποίηση της νομοθεσίας, ούτε την ολοκληρωμένη ενημέρωση των ενδιαφερομένων σε κάθε περίπτωση. Το δεύτερο γνώρισμα είναι η ασυνέπεια, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στην προχειρότητα. Οι νόμοι ψηφίζονται για να υπάρχουν, ώστε να φαίνεται ότι ο εκάστοτε αρμόδιος υπουργός «κάνει έργο», πολύ συχνά όμως δεν εφαρμόζονται (ή εφαρμόζονται για λίγο στην αρχή), είτε γιατί είναι γραμμένοι στο πόδι και η εφαρμογή τους θα προκαλούσε μεγαλύτερα προβλήματα από τη μη ύπαρξή τους, είτε απλώς γιατί δεν ενδιαφέρεται κανείς να τους εφαρμόσει. Ακόμα κι όταν έχουν πραγματικά χρησιμότητα, αφού με την ψήφισή τους εξαντλείται η προσπάθεια των υπουργών να δείξουν ότι «κάνουν έργο».

Στην τελευταία περίπτωση, όταν δεν εφαρμόζεται μία πραγματικά χρήσιμη ρύθμιση λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος από την πλευρά της πολιτείας, συχνά λόγω και άλλων ελλείψεων (π.χ. υποδομών) που εμποδίζουν την αποτελεσματική εφαρμογή της, αρχίζει και πάλι πίεση από την κοινωνία για λύση στο πρόβλημα. Κι εκεί ξεκινάει ο ελληνικός παραλογισμός. Αντί να ξεκινήσει η εφαρμογή του νόμου, για να διαπιστωθεί και η αποτελεσματικότητά του στην πράξη, επειδή μπορεί να έχει αλλάξει και ο υπουργός και ο νέος να θέλει να δείξει κι αυτός «έργο», ψηφίζεται νέος νόμος, συνήθως με ακόμα αυστηρότερες κυρώσεις. Λες και ήταν θέμα αυστηρότητας το πρόβλημα και όχι μη εφαρμογής του νόμου. Και βέβαια οι ελλείψεις σε οργάνωση και υποδομές εξακολουθούν να υπάρχουν, αφού έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ενδιαφερόταν για την εφαρμογή του νόμου. Οπότε ο νέος νόμος μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο προβληματικός στην εφαρμογή του. Πολύ περισσότερο αν αποφασιστεί για πολιτικούς λόγους να εφαρμοστεί με αυστηρότητα, εκεί που δεν εφαρμοζόταν καθόλου (γιατί έτσι μπορεί να υπάρξουν κάποια αποτελέσματα που θα δικαιώσουν τους εμπνευστές του, άσχετα αν τα ίδια αποτελέσματα θα μπορούσαν να επιτευχθούν και με την εφαρμογή του προηγούμενου νόμου).

Και μετά αρχίζουν τα παρατράγουδα. Γιατί συνήθως, ανάμεσα στις σωστές διατάξεις που θα ήταν χρήσιμες για την κοινωνία υπάρχουν και άλλες που είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσφατα παραδείγματα είναι ο νέος ΚΟΚ. Η μη εφαρμογή του προηγούμενου είναι γνωστή σε όλους όσους κινούνται στους ελληνικούς δρόμους. Κάποιες περιστασιακές εξορμήσεις της Τροχαίας γινόντουσαν κατά καιρούς για να μπορούν και οι πολιτικοί προϊστάμενοί της να ισχυρίζονται ότι «γίνεται έργο», αλλά η παραβατικότητα ήταν ο κανόνας. Άλλωστε, ακριβώς επειδή η εφαρμογή του νόμου ήταν περιστασιακή, για να φαίνεται ότι γινόταν πολλή δουλειά, τα συνεργεία της Τροχαίας συνήθως επικεντρώνονταν στις κλήσεις που ήταν πιο εύκολο να εντοπιστούν, κυρίως για «υπερβολική» ταχύτητα σε μία ευθεία. Κι εν τω μεταξύ χιλιάδες οδηγοί παραβίαζαν π.χ. ασύστολα προτεραιότητες και κόκκινα φανάρια ή -ακόμα πιο εγκληματικό- οδηγούσαν μεθυσμένοι ή μιλούσαν (και έστελναν... μηνύματα) με το κινητό. Στην πρεμούρα τους να δείξουν ότι αποφάσισαν να δείξουν αυστηρότητα, οι εμπνευστές του νέου ΚΟΚ απέδειξαν μόνοι τους ότι μια χαρά μπορούσαν να τη δείξουν και με τον προηγούμενο ΚΟΚ, αν έκαναν τον κόπο να τον εφαρμόσουν. Γιατί σε πολλές περιπτώσεις άρχισαν να βγαίνουν για... σαφάρι πριν την πλήρη εφαρμογή του νέου ΚΟΚ συνεργεία της Τροχαίας (και φυσικά πριν μπουν οι χιλιάδες κάμερες που μας υποσχέθηκαν), με οδηγίες προφανώς για εντοπισμό και επικίνδυνων παραβάσεων, δίνοντας χιλιάδες κλήσεις.

Αποδείχθηκε, λοιπόν ότι μια χαρά μπορούσαν να κάνουν δουλειά και με τον προηγούμενο ΚΟΚ, αν ήθελαν βέβαια! Το θέμα είναι ότι κανείς δεν σκέφτηκε πως με τις νέες αυστηρότερες ποινές για τα όρια δημιουργούν μεγάλο πρόβλημα σε χιλιάδες οδηγούς, γιατί κανείς δεν έχει ασχοληθεί με την ανανέωση των πινακίδων σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Όταν το όριο στους αυτοκινητοδρόμους ανέβηκε π.χ. στα 130, κανείς δεν άλλαξε τα 120 που υπήρχαν ήδη σε υπάρχοντες δρόμους. Τυπικά, αν οδηγείς με 130 εκεί είσαι παράνομος! Η Βάρης-Κορωπίου, που για τις ανάγκες των Ολυμπιακών μετατράπηκε σε λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας με νησίδα στη μέση και περισσότερες λωρίδες κυοφορίας, είναι γεμάτη με πινακίδες των 50! Γιατί βλέπετε είναι και οι δήμοι που παίρνουν λεφτά από τα πρόστιμα και δεν νοιάζονται για εξορθολογισμό των ορίων. Ας γίνεται κακή η Τροχαία αν είναι να εισπράττουν αυτοί! Υπάρχουν μεγάλοι δρόμοι εκτός πυκνοκατοικημένων περιοχών με όριο 60 και άλλοι πιο μέσα στον αστικό ιστό με 70 ή 80, γιατί τα όρια μπήκαν πιο μετά, με πιο ορθολογικά κριτήρια. Οπότε η Τροχαία γράφει, οι κάμερες θα γράφουν ακόμα περισσότερο και ο κόσμος θα χάνει για ψύλλου πήδημα το δίπλωμά του. Έχετε προσέξει τελευταία, πόσες κλήσεις για οδήγηση χωρίς δίπλωμα ανακοινώνονται (στην Αττική, όχι στην επαρχία όπου οδηγεί και η πιτσιρικαρία με τις ευλογίες του μπαμπά); Και όσο περνάει ο καιρός μάλλον θα γίνονται περισσότερες..._Π.Φ.